Mono no aware, letterlijk “het pathos van dingen”, en ook vertaald als “een empathie voor dingen”, of “een gevoeligheid voor vluchtige zaken”, is een Japans idioom voor het bewustzijn van vergankelijkheid of de voorbijgaande aard van dingen. Het omvat zowel een voorbijgaande milde droefheid (of weemoed) bij hun voorbijgaan als een langere, diepere milde droefheid over het feit dat deze toestand de realiteit van het leven is.
